Bibliografia    
    Co to jest nurkowanie?  
 
  Kurs dwudniowy
 
 
  Jak wybrać sprzęt
   do nurkowania
 
 
  Podstawowe elementy
   sprzętu nurkowego
 
 
  Podstawowe elementy
   składowe i klasyczne
   sprzętu nurkowego
 
 
  Pozostały sprzęt
   nurkowy
 
    Pierwsza pomoc  
    Sprawdzian medyczny  
 
  Nawigacja
 
 
  System szkolenia w
   systemie KDP/CMAS
 
 
  KRW czy BCD?
 
 
  Spis telefonów
   w razie wypadku
 
    Używane skróty  
 
  Mały słowniczek
   terminów
 
    Galeria fotografii  
      tryton.info    
    czarterjachtow.com.pl  
    nurkomania.pl  
    easydiving.pl  
    eques.com.pl  
    nauti.pl  
    myslistwo.com  
    zeglarstwo.net.pl  
    wedkarstwo.net.pl  
    lowiectwo.com.pl  
    sokolnictwo.com  
    sklepmysliwski.pl  
    hippika.pl  
    szkolaprzetrwania.com  
 START
Pierwsza pomoc

Głowa - Powinna być ułożona w sposób umożliwiający oddychanie.
Ręce - Przekładając jedną rękę ratowanego przez ciało, obróć go na bok, drugą rękę pozostaw ułożoną wzdłuż tułowia.
Klatka piersiowa - Ułożenie tułowia powinno umożliwiać swobodne oddychanie.
Nogi - Górną nogę zegnij kolanem do przodu, drugą pozostaw swobodnie wyciągniętą
 
Ocena stanu poszkodowanego
W celu dokonania oceny podstawowych funkcji życiowych pacjenta, należy sprawdzić czy poszkodowany:
 
1. Jest przytomny ?
Ratownik powinien głośno odezwać się do pacjenta (np. "Jak Pan/Pani się czuje) oraz sprawdzić reakcję na mocne dotknięcie (potrząsanie, klepnięcie w policzek) lub ból - uszczypnięcie płatka usznego. W ten sposób można uniknąć przeprowadzania zabiegów reanimacyjnych u przytomnego pacjenta. Należy pamiętać, że jeśli mamy do czynienia z urazami głowy lub szyi, podejrzewamy uszkodzenie kręgosłupa i pacjenta można poruszyć tylko wtedy, jeśli jest to absolutnie niezbędne ! Nieprawidłowe poruszenie może doprowadzić do uszkodzenia rdzenia kręgowego tym samym do paraliżu.
 
2. Oddycha ?
Zatrzymanie oddechu stwierdza się w następujący sposób:
 
·     objawem nasuwającym podejrzenie jest sinicze zabarwienie skóry
·     przy dokładnej obserwacji nie widać ruchów oddechowych klatki piersiowej; ruchy te nie są wyczuwalne również po przyłożeniu dłoni ratownika do klatki piersiowej i brzucha ratowanego
·     niesłyszalny i niewyczuwalny jest strumień powietrza wydychanego z ust i nosa pacjenta
·     przy częściowej niedrożności dróg oddechowych słychać odgłosy chrapania i bulgot
 
3. Ma zachowane krążenie ?
Objawy nagłego zatrzymania krążenia występują w następującym porządku czasowym:
 
Natychmiast - brak tętna na tętnicy szyjnej
·         po 10-20 sekundach: utrata przytomności
·         po 15-30 sekundach: zatrzymanie oddechu lub
          "chwytanie powietrza
·         po 60-90 sekundach: szerokie źrenice, bez reakcji na    
          światło (tzw. sztywne)
 
Bladość lub sinica skóry oraz szerokie źrenice nie stanowią jednak pewnych objawów zatrzymania krążenia, gdyż mogą towarzyszyć innym stanom chorobowym.
 
Badanie tętna - tętno może być badane w trzech miejscach:
 
·         na tętnicy szyjnej
·         na tętnicy udowej
·         na tętnicy promieniowej
          (u dziecka poniżej 1 roku życia na tętnicy ramiennej)
 
 
Badanie tętna na tętnicy szyjnej. Kciuk i trzy palce ręki obejmują krtań i przesuwają się z boku do zagłębienia utworzonego przez krtań i boczny mięsień szyjny. W tym miejscu powinno być wyczuwalne tętno.
 
 
Badanie tętna na tętnicy udowej . Tętnica udowa jest wyczuwalna w pachwinie pomiędzy kroczem a grzebieniem kości biodrowej.
 
 
Badanie tętna na tętnicy promieniowej . Trzema  palcami przesuwamy od kłębu w kierunku łokcia. W szczelinie utworzonej przez kość promieniową i ścięgna zginaczy palców leży tętnica promieniowa. 
Gdy u nieprzytomnego pacjenta nie ma bezpośredniego podejrzenia zatrzymania krążenia, można najpierw kontrolować tętno na tętnicy promieniowej. Przy niewyczuwalnym tętnie promieniowym, należy badać tętnicę szyjną. Wskazane jest badanie tętna najpierw po jednej, później po drugiej stronie szyi, ale nigdy jednocześnie. Z powodu np. obrzęku tętno może być niewyczuwalne po jednej stronie, dlatego więc sprawdzamy obustronnie. Brak tętna na tętnicy szyjnej rozstrzyga o zatrzymaniu krążenia.
 
Kontrola czynności życiowych pacjenta musi przebiegać możliwie szybko. Dlatego doświadczony ratownik sprawdza wszystkie kliniczne objawy życia jednocześnie:
 
·         wezwanie pacjenta
·         obserwacja ruchów klatki piersiowej i zabarwienia skóry
·         badanie tętna na tętnicy szyjnej, dzięki temu można w ciągu kilku sekund rozpoznać utratę przytomności, zatrzymanie krążenia i oddychania.
 
Reanimacja
Jeśli pacjent nie oddycha, bardzo ważne jest szybkie rozpoczęcie reanimacji. Już po 4 minutach w niedotlenionym mózgu poszkodowanego powstają nieodwracalne zmiany, które uniemożliwią późniejsze odratowanie pacjenta.
 
Udrożnienie dróg oddechowych.
U głęboko nieprzytomnego pacjenta język opada do części krtaniowej gardła , blokując wejście do krtani. Najczęściej drożność dróg oddechowych można odzyskać przez odgięcie głowy ratowanego ku tyłowi w następujący sposób: Głowa odchylana jest do tyłu dłonią ułożoną na czole pacjenta, podczas gdy druga ręka ciągnie jego podbródek ku górze. Należy zwrócić uwagę , by nie uciskać miękkiej okolicy podżuchwowej. Ta metoda udrażniania dróg oddechowych, jako bardzo skuteczna, jest godna polecenia nieprofesjonalnym ratownikom. Poduszka lub zwinięty koc pod barkami utrzymuje głowę pacjenta w odgięciu. 
 
W przypadku podejrzenia uszkodzenia kręgosłupa szyjnego głowa pacjenta nie powinna być  odginana do tyłu. Wtedy drożność uzyskujemy w następujący sposób:
 
·         Ręce ratownika ułożone z boków głowy pacjenta
·         Cztery palce obu rąk obejmują kąt żuchwy i ciągną ją do przodu. Zęby żuchwy wysuwają się przy tym przed zęby szczęki.
·         Kciuki odsuwają wargę dolną ku dołowi i aby otworzyć usta pacjenta naciskają brodę. Głowę należy stabilizować ostrożnie !
 
Jeżeli pacjent nie może oddychać pomimo prawidłowego udrożnienia, należy przyjąć możliwość zatkania dróg oddechowych ciałem obcym. Trzeba wtedy otworzyć usta ratowanego i wydobyć ciała obce (krew, wymiociny, sztuczna szczęka, resztki pokarmowe)  z jamy ustnej. Można tego dokonać wskazującym i środkowym palcem. Jeżeli podejrzewane przez nas ciała obce znajdują się poza zasięgiem wzroku, wykonujemy rękoczyn Heimlicha (tak, jak u osoby nieprzytomnej)
 
Reanimacja oddechowa
Istnieją dwie metody sztucznego oddychania: usta - usta i usta - nos. Niezależnie jednak od rodzaju zastosowanej metody należy pamiętać o mocnym odchyleniu głowy ku tyłowi,  co czyni drogi oddechowe drożnymi. Jeśli jednak podejrzewamy uraz odcinka szyjnego kręgosłupa (rany głowy lub szyi, upadek z wysokości, wypadek komunikacyjny)  głowy odchylać nie wolno !
 
Metoda usta-usta
Głowa silnie odgięta. Dłoń oparta na czole chorego, kciuk i palec wskazujący szczelnie zaciskają nos. Usta ratowanego lekko rozchylone. Ratujący przyciska swoje szeroko rozwarte usta do ust chorego i robi wdech (nie za głęboki; nieco głębszy niż przy normalnym oddychaniu). Po wdmuchnięciu cofa szybko swoją głowę. Patrząc kątem oka na klatkę piersiową ratowanego  może po ruchach żeber ocenić skuteczność sztucznego oddychania. Słychać również szmer powietrza wydobywającego się z ust chorego i wyczuwa się jego przepływ. Przy tej metodzie istnieje obawa, że powietrze zamiast do tchawicy trafia przez przełyk do żołądka. Przy rozdęciu żołądka łatwo może dojść do wymiotów (obawa zachłyśnięcia). Aby temu przeciwdziałać, należy powoli wdmuchiwać powietrze ratowanemu; wydech ratownika powinien trwać ok. 1,5-2 sekundy. W żadnym przypadku nie należy uciskaniem brzucha usiłować opróżnić żołądek z powietrza, jakie się do niego przypuszczalnie dostało. Stwarza to zagrożenie ostrego zachłyśnięcia.
 
 
Sztuczne oddychanie metodą usta - usta. Nos szczelnie zaciśnięty
Metoda usta- nos
Głowa jest odgięta, szyja wyprostowana. Ręka przytrzymująca żuchwę zamyka szczelnie usta chorego. Najlepiej jest jeszcze docisnąć kciukiem dolną wargę do górnej. Ratujący szeroko otwartymi ustami obejmuje szczelnie nos chorego i wydycha powietrze z płuc. Następnie należy wycofać swoją głowę i dokonać obserwacji powodzenia sztucznej wentylacji. Obie metody są równorzędne. Wybór należy do ratownika, a także zależy od zaistniałej sytuacji - np. rany nosa, niemożliwe do usunięcia ciało obce w ustach.
 
Częstość sztucznego oddychania jest następująca:
 
·         u dorosłych co 5 sekund
·         u dzieci co 4 sekundy
·         u niemowląt i małych dzieci co 3 sekundy
 
Reanimacja krążeniowa
Po ustaleniu rozpoznania zatrzymania krążenia należy ułożyć pacjenta płasko na twardym podłożu. Uniesienie nóg ku górze zwiększa szanse udanej reanimacji krążeniowej. Klatkę piersiową pacjenta należy odsłonić z odzieży. Punkt nacisku do masażu pośredniego serca znajduje się na dolnej trzeciej części mostka - w odległości 3 palców powyżej wyrostka mieczykowatego.
 
Technika masażu pośredniego serca u dorosłych
 
1.      Jeden nadgarstek opiera się na punkcie ucisku w dolnej połowie mostka, w osi ciała.
2.      Drugi nadgarstek ułożony jest na pierwszym, palce obu rąk są uniesione lub splecione, tak, by uniknąć złamania żeber przy ucisku.
3.      Faza ucisku - Ramiona wyprostowane, barki pionowo nad mostkiem, który jest wciskany na głębokość 3-5 cm. Ratownik powinien używać ciężaru swego tułowia, przekazywanego przez wyprostowane ramiona.
4.      Faza rozluźnienia - Odciążenie mostka bez odrywania nadgarstka od punktu uprzedniego nacisku; klatka piersiowa wraca do pozycji wyjściowej. 
 
 
Ucisk wywiera się prostopadle do klatki piersiowej , wyprostowanymi ramionami a palce odgięte ku górze.
 
 
Punkt uciskania przy masażu serca.
Fazy ucisku i rozluźnienia trwają mniej więcej równie długo. Ruchy powinny być płynne, nie "szarpane". W żadnym przypadku nie należy przerywać masażu na dłużej niż kilka sekund. Podczas reanimowania, zwłaszcza ludzi starszych, może dojść do złamań żeber lub mostka. Pomimo tego reanimację należy prowadzić dalej ! 
 
Połączenie sztucznego oddychania i masażu pośredniego serca
Od początku roku 2001 weszły w życie nowe standardy dotyczące reanimacji krążeniowo - oddechowej. Nie ma już rozróżnienia na metody jednego i dwóch ratowników. W każdej sytuacji proporcje masażu i sztucznego oddychania mają się jak 15:2. Na każde dwa wdechy przypada 15 uciśnięć mostka. Kontrolujemy oddech i tętno po każdych 4 cyklach. Akcję reanimacyjną prowadzimy aż do przybycia lekarza. Wcześniejsze jej zakończenie jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy ratownik z powodu wyczerpania nie jest zdolny do dalszego działania. Należy zdawać sobie sprawę, że opisane powyżej działania przeważnie nie przywrócą pacjentowi podstawowych funkcji życiowych. Może to nastąpić dopiero po interwencji lekarza, który będzie mógł podać odpowiednie leki, a także zadecyduje o defibrylacji. Ale nawet najlepszy specjalista z najlepszym sprzętem będzie bezradny, jeśli od zatrzymania krążenia minęło kilka minut, podczas których reanimacja bez przyrządowa nie była prowadzona. Dlatego tak bardzo liczy się czas i natychmiastowe rozpoczęcie czynności ratowniczych.
 
     
        
Copyright 2006 by PPHU Wiktor Zajkiewicz Opony.net